De paden op, de lanen in... - Veluwezoomtrail 33km 2015

Veluwezoomtrail 33km 2015

De laatste trail is alweer een maand geleden, ik had dan ook erg veel moeite om me in te houden deze week. Dat kwam een dag voor de trail tot een uitbarsting. Wat eigenlijk een rustige 10 kilometer had moeten worden om de beentjes wat los te maken voor morgen werd een aardig pittig rondje van 5 kilometer. Deze werd even afgeraffeld in 18 minuutjes en 30 seconden over wat mooie bospaadjes. Gelukkig was het maar een kort rondje en herstel je daar behoorlijk snel van en aangezien ik over 3 weken al de Eigertrail had wou ik bij de Veluwezoomtrail toch niet alles geven. Dus dit was misschien wel een goed idee, alvast een beetje wat energie kwijt.

Ondertussen ook al wat gewend aan mijn nieuwe klokje, de Suunto Ambit 3 Peak. Welke erg fijn en snel werkt. Geen last meer met regen of zweet met een touchring, maar gewone knopjes. Geen rare waardes meer in de hoogtemeters maar alles redelijk correct via barometer. Ik kon dus ook niet wachten om hem te proberen tijdens de Veluwezoomtrail.

Zaterdagnacht best lekker kunnen slapen, geen stress voor een goede prestatie en gewoon een gezonde dosis goede zin! Zondagmorgen zoals altijd wel weer moeite met opstaan, Daniëlle moest me mijn bed uittrekken omdat we anders nog te laat kwamen. Meteen maar even een koffie erin dan, broodje smeren en die in de auto opeten. Schoonmoeder ophalen die ook mee ging om te supporten en door naar Rheden. Alwaar we een stukje moesten wandelen om bij het startgebied te komen. Er was ook een goed geregelde pendeldienst, maar het was lekker weer dus een leuke wandeling kon er wel vanaf.

Bij het startgebied aangekomen was het weer een drukte van belang. De 55km lopers waren al onderweg, maar het liep al vol met 33km lopers en misschien zelfs al wel wat 14km lopers. Al snel kwam ik vele bekende gezichten tegen, altijd weer gezellig bij de trails. Natuurlijk de organisatoren, Marc van MudSweatTrails en Jan Strijker, die tevens de oprichter is van de VZT. Willem was er ook, maar die kwam supporteren, samen met z'n kleine meid in de hardloopbuggy, erg leuk!

Startnummer was snel opgehaald, het toilet was snel 2x bezocht en het bultje achter het terrein was rustig 6x op- en afgerend. Dit alles om me iets voor te bereiden. 10 voor 11 was het dan tijd om in het startvak te gaan staan, waar kan het ook anders dan gewoon brutaal vooraan.

Foto door Egon.

Er werd gewerkt met een mooie zandlopervorm om genoeg ruimte op het parkoers te houden. Vooral omdat je redelijk in het begin al wat hekjes door moest. Dit werkte uitstekend! Na het startschot werd er meteen al behoorlijk snel gelopen. Ik wou gewoon even aankijken wie er allemaal meeliep, ik wist niet hoeveel snelle lopers er meededen. Maar al snel liepen we met z'n tweeën. Mijn competitieve ik werd getriggerd en ik was alweer vergeten dat ik deze trail iets rustiger wou lopen.

Foto door Willem.

Mijn medeloper had er behoorlijk de sloffen in en liep steeds iets op me uit. Ik vond het nog wel goed en keek het nog lekker even aan. Het voelde nog niet heel zwaar, al hadden we al wel een paar leuke klimmetjes achter de rug. Maar gevoel zegt niet altijd alles, daar kwam ik later wel achter. Ik bleef Johan, die nu dus 1e liep behoorlijk goed bijhouden. Maar het zag er bij hem nog erg soepel uit, mooie korte pasjes ook en behoorlijk sterk heuvelop. Dit was er een om in de gaten te houden.

Na zo'n 3.5km stond Johan ineens op het pad stil, hij zocht waar hij heen moest. Ik had vlak daarvoor aan de boom een pijltje rechtdoor zien hangen en gaf dat ook aan en liep snel door. Iets door de bocht hing er dan ook een wit lintje aan de boom. Veel andere lopers zouden hier later ook verkeerd lopen. Maar wij liepen dus mooi goed, nu ik even op kop! Johan was er daarna al weer snel naast en zo bleven we even lopen. De trail werd na een mooi aantal klimmetjes en leuke afdalingen iets vlakker en we raakten toen zelfs nog even aan de praat. Zo soepel ging het nog wel. Johan was bezig met zijn voorbereiding op de Marathon van Berlijn, waar hij laag in de 2h38 wou gaan lopen, dat was even slikken! Dit was zeker een geduchte tegenstander! Waarom liep ik hier ook alweer bij, ik zou rustig aan gaan doen. Maar mijn positie wou ik ook niet meer opgeven. Ook had hij de X-trails gewonnen in Vaals en dit vond hij ook een erg toffe trail(meerdaagse), leuk voor volgend jaar dus.

We kwamen al lopend langs de meest mooie plekjes. Toffe afdalingen op de koningslaan, mooie paadjes over de heide en leuke steile beklimmingen met trapjes die je lekker uit je ritme haalde. Prachtige paadjes door de bossen, met een mooi bomendek als plafond. Ik liep ook voor de eerste keer met mijn zonnebril op, maar merkte dat ik deze wel even af moest doen in de afdaling in het bos. Zo zag ik een stukje beter, op de heide was het wel echt heel fijn moet ik zeggen.

Na een kilometer of 12 zette Johan wat aan en ik moest hem echt laten gaan. Het begon toch echt wel pittig te worden het tempo, later zag ik ook op de pc dat mijn hartslag na 2km zelfs al de 180 aanraakte, bij 3km de piek van 183, wat dus betekende dat ik écht veel te hard gestart was en de klimmetjes te enthousiast op ben gerend. Dat moest ik nu dus een beetje bekopen. Gelukkig had ik nog water en gelletjes mee en nam daar eentje van. Dit hielp gelukkig wel, na een paar minuutjes werd mijn pas weer wat soepeler en ik kon Johan nog een beetje in het vizier houden.

De verzorgingspost kwam langs bij km19, Johan liep hier net weg toen ik aankwam. Snel even zoeken naar mijn racebekertje, die natuurlijk achter een paar lege geltubes verstopt was en een lekker sportdrankje nuttigen. Even kijken wat er verder allemaal lag, tucjes, zoute sticks, winegums en nog veel meer lekkers. Maar wat toch echt mijn aandacht trok was de watermeloen! Mjam! Dus meteen maar 2 stuks meegepakt en weer op weg. De nummer 3 zag ik toen ook al met rasse schreden naderen. Oei! Die is een stuk dichterbij dan ik dacht, dat wordt nog wat! Snel weer doorlopen, de eerste 5 minuten toch even last van wat lichte steken, toch iets teveel sportdrank? Of was de watermeloen niet handig geweest, maar gelukkig trok het snel weer weg. Aan de andere kant van de hei zag ik Johan weer lopen, het liep hier iets heuvelachtig, toen ik op de helft was zag ik achter me de nummer 3 ook weer.

Foto door MudSweatTrails.

Nog maar 10 kilometer te gaan, eens rekenen hoeveel het ongeveer scheelt, denk zo'n 2 minuten. 120 seconden, op 10km, 12 seconde per kilometer zou hij dan moeten inhalen. Dan zou je behoorlijk door moeten lopen. Rekenen ging nog best goed en leidde me ook weer een beetje af. Het stelde me ook meteen iets gerust en ik kon weer doorknallen. Hopen dat er niet al teveel heuvels meer komen, want nu is het toch echt wel heel zwaar! Als ik nu stilval is het over en sluiten.

Ach, plek 3 is alsnog een podiumplek toch, ook iets om heel erg trots op te zijn. Mijn hemel wat is het weer zwaar. Zal ik even een excuus zoeken om hem bij te laten komen en er dan gewoon achter te blijven hangen?

Stop... deze gedachten mogen niet verder. Je loopt nog dik op 2e plek, zelfs nog uitgerekend net, dat gaat hij nooit meer redden. Kom op nou, niet zo zielig gaan doen, die 8km die nog rusten loop je normaal ook op je sloffen. Toch altijd weer zo'n zwakker momentje als je het zwaar hebt, daar ga je nu niet aan toegeven. Nog maar een paar kilometer!

Hoppa, daar is ineens weer een hele steile klim, die ziet er pittig uit. Dat kan nu niet joh, geen probleem, gewoon doen. Toch maar even wandelen dan, handen op de knieën en gaan. Boven aangekomen toch behoorlijk gesloopt, even 5 seconden rust pakken en snel weer door. Zie je achter je al iets, nee nog niet. Mooi, gas man! Heej, andere lopers uit de bocht, de 14km kwam hier op hetzelfde parkoers uit. Mensen om in te halen, gezellig! Pardon, kom links langszij, dankuwel! Gelukkig weer wat afleiding, na 20 mensen te hebben ingehaald en druk bezig te zijn geweest ineens vanachter iemand een sprint. Nee!! Het zal toch niet de nummer 3 zijn die snel heeft toegeslagen. Dikke adrenaline ineens weer, snel kijken. Een blote bast, niet de nummer 3 dus, gelukkig. Het was Kaj die de 14km liep met zijn zus en mij langs zag komen. Even gedag zeggen dus, pfoe, gelukkig maar. Volgens hem hoefden we nog maar 4km, oei, ik dacht toch echt nog maar 2.5, nou ja, dat kan er ook nog wel bij. Even later liet hij zich weer zakken en werd ik door Marc ineens de andere kant opgestuurd. Toch een andere weg naar de finish dus. "Nog maar 2km voor jou Jeroen", hoorde ik Marc roepen, fijn! Nog maar even wat aanzetten dan, dit is in 'the pocket'. Nog een leuke beklimming die nog wel hardlopend kon en een stuk later de bocht om waar ook weer andere mensen van de 14km langskwamen. Bijna daar! Nog een bochtje en daar zag ik de finish al in de achtergrond liggen. Eindsprintje! En het horloge afdrukken, ergens in de lucht hoorde ik iets over high-five en zag net op tijd dat de speaker klaarstond, hop arm omhoog en een high-five! Binnen!!!

Bijna 33km in 2:21'40, 475 hoogtemeters en een gemiddelde hartslag van 173, met een piek van 183. Flink mijn best gedaan dus, doelstelling van rustig aan doen weer niet gehaald. Pff... Maar wel een supermooie prestatie en een leuke podiumplek, zeer tevreden!

Daarna meteen Daniëlle en Lena opgezocht en samen nog vele lopers binnengejuicht en geklapt. Tussendoor nog even kletsen met andere lopers die binnengekomen waren. Natuurlijk Pascal van Norden weer toegejuicht die uiteraard weer eerste werd op de 55km, na 2 keer verkeerd te zijn gelopen. Jan "Fast Fokkie" eindelijk eens in het echt gezien en Charissa even gefeliciteerd die ook weer eens op het hoogste podium stond, dit keer zelfs het 2daagse klassement, erg knap! Bertus, Vincent, Kaj en vele anderen waren er natuurlijk ook bij, gezellige dag dus. Maar na een aantal regenbuitjes en de prijsuitreiking was het dan echt tijd om naar huis te gaan, dit keer maar wel met de bus.

Wat een ontzettend geslaagde dag weer! Een dag later eigenlijk nergens last van, geen spierpijn, niets. Dus nu even rustig aan doen en daarna de laatste voorbereidingen treffen voor de Eigertrail over 3 weekjes! Dit geeft in ieder geval heel veel vertrouwen en heb er echt superveel zin in!

Wish me luck!

Volgende blog hopelijk zulke foto's!

Stuwwaltrail 2015 - Revenge!

Na een kilometer of 5 en 'de muur', een beklimming van een erg steil trapje, voelden mijn benen ineens leeg. Totaal leeg. Het werd dus ineens keihard werken om een beetje bij te blijven. Nou kende ik dit wel een beetje van de Koning van Spanjetrail, waar het na verloop van tijd steeds weer beter ging. Dus daar kon ik nog een beetje kracht uitputten. Als je zometeen warm gedraaid bent zal het wel weer makkelijker gaan. Maar dat duurde me toch iets te lang, ik kreeg koude rillingen en kippenvel en mijn benen voelden steeds leger. Gelukkig stond Thomas Dunkerbeck ineens langs de kant die iedereen goed aanmoedigde. Dit gaf me weer wat mentale kracht om toch door te zetten. Even later stond hij er weer, dus weer doorpakken, hij mag best zien dat je het zwaar hebt, maar sowieso niet opgeven!
Opeens stonden er 5 lopers stil op het kruispunt waar ik net aankwam. Ze waren een beetje verdwaasd om zich heen aan het kijken en ik zag ook nergens meer pijlen of lintjes. #%$#*&, verkeerd gelopen dus! Met z'n allen weer omdraaien en een heel stuk terug moeten lopen. De lopers achter ons waren ook gewoon achter ons aangekomen dus ineens liepen we in een behoorlijk grote groep. Mentaal was dit voor mij een beste klap, ik had het al zo moeilijk, maar kon nog een beetje kracht halen uit dat ik op goede positie liep, maar hierna was dat ook wel klaar. Om nu nog weer iedereen voorbij te moeten gaan had ik echt de kracht niet voor. Leeg, vermoeid en koud heb ik het toen opgegeven. Ik baalde van mezelf. Hoe zwak kan je zijn op zo'n moment. Wat moeten de anderen er wel niet van denken, geen mentale kracht, geen doorzetter. Die komt niet ver. Dat waren de gedachtes die op dat moment door mijn hoofd schoten.

Dit was alweer een jaar geleden. Vandaag is de dag waarop ik die zure nasmaak kan wegspoelen. Gelukkig weer een keer goed geslapen en de spierpijn die ik in mijn kuiten had na een training met mijn nieuwe CrossXVest is ook alweer weggetrokken. Wel lekker vroeg opstaan, niet alleen de Stuwwaltrail staat op het programma, maar ook een bezoekje aan Scarabee in Valkenswaard. Dus na het ontbijt meteen maar op pad gegaan. In Valkenswaard zoals altijd weer erg goed geholpen door Marc en met mooie spulletjes in de auto op pad gegaan naar Oosterbeek.

Aangekomen bij sportpark Hartenstein was het meteen weer een gezellige boel. Yöran en Grace die ik ook al tegenkwam bij Scarabee waren er en hadden Linda al gevonden die kwam supporten. Even later kwamen ook Bas en Tim erbij. Zelfs Henny, mijn trainer, was er nog even voor de nodige tips en wat motivatie. Daarnaast nog vele lopers gesproken die ook de Eigertrail gaan doen en nog vele andere trailvrienden. Mooi wereldje is het! De Stuwwalloop heeft het ook allemaal goed georganiseerd, al was er wel iets moeite met de rijen bij de startnummeruitgifte en tassenafgifte. Gelukkig was ik wel op tijd voor het startnummer. Mijn tas was ik vergeten af te geven, dus toen was er nog wat stress vlak voor de start. Helden Camiel en Roald hielpen me enorm door mijn tas even voor me weg te zetten, top jongens!

Maar even snel warmlopen, wat kleine sprintjes en stukje rekken. Toen was het alweer bijna tijd. Oeps, startvak staat al redelijk vol. Maar even brutaal weer over het hek klimmen en zo stond ik vlak achter Zac Freudenburg. De winnaar van vorig jaar en van de Koning van Spanje Trail en vele andere trails die hij loopt. Dit jaar maar niet achter hem aan proberen te gaan want dan blaas ik mezelf weer op. Opeens stond Pascal naast me, gezellig! Hij had er ook zin in en we konden sowieso het eerste stuk mooi samen lopen. Na een klein minuutje in het startvak klonk het startschot al, nu focus! Probeer relatief rustig te starten, want het loopt het eerste deel iets naar beneden. Denk aan vorig jaar. Met die gedachten lukte het me goed, we liepen zo'n beetje op een 10e plek en een mooi tempo. Pim en Zac liepen vlot uit en daarvoor liep nog een voor mij onbekende loper, die durft!

Foto door Grace.

Vantevoren had ik in gedachten om ongeveer op 4'/km te starten, dit om verzuring op de klimmen wat tegen te gaan. Maar Henny had me toch op andere gedachten weten te brengen, die verzuring komt toch wel en als je teveel verliest wordt het alleen maar moeilijk om weer bij te halen. Dus zocht ik een mooi groepje in de voorhoede die een mooi tempo liepen en probeerde daar bij te blijven. Die was snel genoeg gevonden, een mooi groepje van 5 man. Waaronder een Seven Hills runningteam shirt en een phoenix selectieshirt, waarschijnlijk geduchte tegenstanders dus. Na 2 kilometers die toch weer best rap gingen in 3'37/km gingen we de mooie paadjes op, de klimmetjes begonnen weer te komen en gelukkig liep het nog steeds erg soepel. Pascal zat er ook nog bij, maar het praten werd al wel iets minder. Eerst een beetje inkomen met klimmen, wat glooiende heuveltjes en lekker snelle afdalingen, maar al snel wordt het daarna een stuk steiler en technischer. In plaats van dat ik het steeds zwaarder kreeg genoot ik ervan, het was heerlijk spelen hier! Wortels ontwijken, knallen door de bochten en lekker vliegen van de afdalingen. Helaas raakte Pascal hier steeds iets verder achterop en liepen we met 4 man verder.

Vlak voor het 6km punt krijg je een stukje asfaltweg, ik wist dat hierna de meest dodelijke klim kwam. Dus proberen om hier iets te herstellen. Laat de anderen maar een klein beetje lopen, even je rust pakken, soepele tred en voorbereiden op de klim. Even later kwam die dan, de killer van vorig jaar. Een pittig steil trappetje waar ik helemaal verzuurde, dat zal me nu niet gebeuren. Redelijk hersteld onderaan de trap kon ik in een mooi tempo naar boven, zo steil dat ik hem wel wandelend opliep, maar met power en de handen op de knieën. Dat zo'n klein trappetje zo venijnig kan zijn, want lang is de klim zeker niet. Maar boven aangekomen kon ik weer mooi doorlopen, supersnel herstellen en weer aansluiten bij het groepje. Heel wat anders dan vorig jaar! De mooie paadjes vlogen ons weer voor de oren, tik tak over de afdalingen nu met nog meer wortels. Soms zelfs stukken springen, jammer dat er hier dan weer geen fotografen staan.

Het werd vanzelf weer zwaarder, de klimmetjes pakken dan toch hun tol. Maar zolang ik nog bij het groepje kan blijven gaat het goed. Opletten op de bepijling, want ik wil niet weer verkeerd lopen. Maar zonder fout lopen kwamen we aan bij nog een muur. Deze moet vaak met handen en voeten worden bedwongen, maar met de goeie grip van mijn Salomon Sense Soft-ground kon ik fluitend omhoog lopen. Pfff, die verzuring zit er wel weer goed in. Maar niet aanstellen, achter de anderen aan! Het herstel ging nog redelijk, even afdalen, lekker laten lopen en de kuitjes voelden weer als nieuw. Tot de volgende klim uiteraard. Shirtje maar weer een stukje open, het werd goed warm in het bos. Het weer was dan ook beter dan verwacht. Geen regen en een lekker zonnetje erbij. Mooi voor de supporters, lekker pittig voor ons. Had ik nu toch maar wel mijn handflesje meegenomen.

Pfff, zwaaar! Gaan we weer omhoog, waar blijft die verzorgingspost toch, ik kan wel wat gebruiken. Ondertussen vielen er toch kleine gaatjes in het groepje, 2 man liepen vooruit, een kon ik blijven volgen. Geen probleem, loop gewoon je eigen race. Het gaat nog goed, geniet even van het uitzicht. Mooi stukje langs de rand van het bos en een boerenbedrijfje, dan moet de post redelijk opschieten. Inderdaad het bos weer in, een kleine afdaling en daar was hij dan. De 2 voorste lopers van het groepje liepen meteen door, ik bleef even staan voor wat water en een lekker banaantje. Degene die ik volgde deed dat ook. Even snel nog een glas water, de vrijwilligers bedanken en weer door. Oh wacht, lopen en drinken gaan niet samen. Weer even stoppen, bekertje leegdrinken en dan toch weer door. Kleine achterstand onderhand op de nummer 7, zo kregen we te horen. Een mooie top-10 klassering zat er dus zeker in! Dit, in combinatie met de water en banaan gaf me weer hernieuwde energie, knallen!

Het laatste stuk vloog voorbij, het glooit allemaal weer wat meer, geen steile klimmetjes en een paar mooie paadjes om lekker tempo te houden. Heb nog 2 keer mijn medeloper terug moeten roepen omdat hij pijlen over het hoofd zag, maar hij kon me weer makkelijk bijhalen. Die heeft dus toch iets meer over dan mij, even kijken of ik misschien nog kan versnellen straks. 

Foto door Barbara Kerkhof.

Door een groep supporters werd ineens geroepen dat het nog maar 600 meter was, helaas hoorde de ander dat ook en zette zelf nog een versnelling in, ik erachteraan! Gassen met die hap! Maar ik moest toch mijn meerdere erkennen in Joep. Laatste stukje over het gras, de baan op en de laatste bocht nemen. Hé, daar is Marc Weening op de fiets, high-five! En over de finish! Yes! Een top-10 notering en eindelijk de Stuwwaltrail met een goed gevoel kunnen finishen! Wat was het weer een heerlijk zware trail en zeker erg mooi!

Uiteindelijk bleek er een van het begingroepje van 4 verkeerd te hebben gelopen, waardoor ik nog een plaatsje opschoof. Wat mij bracht op een 7e plek, met een officiële tijd van 1.28'46. Ruim 11 minuten sneller dan vorig jaar! Zeer tevreden mee!

Pascal kwam even later ook binnen op een mooie 9e plek, zeer goed gelopen!

De rest van de dag was erg gezellig. Alle andere lopers aangemoedigd en veel gekletst en gelachen. De rest van het groepje liepen ook erg lekker en waren allemaal zeer te spreken over de Stuwwaltrail, wat natuurlijk terecht is! Daarna allemaal lekker aan het (alcoholvrije) bier! Was er natuurlijk ook heerlijk weer voor! Topdag!

Salomon Koning van Spanje Trail 2015

Na 2 behoorlijk zware weekenden, natuurlijk de Stormbaas 2 weken geleden en vorige week gelukkig alleen een 5km tijdens de Halve Marathon van Ermelo, stond dit weekend dan weer de Koning van Spanje Trail op het programma. Dé Nederlandse Trail waar veel toppers uit de Benelux op af komen. Vorig jaar had ik mezelf daar verrast met een 8e plek tussen alle toppers. Dit jaar wou ik weer mijn best gaan doen en in ieder geval eenzelfde tempo kunnen lopen. Maar qua klassement werd het moeilijk om mezelf te verbeteren, er liepen dit jaar nog meer toppers mee! Wat een lijst was dat!

http://www.mudsweattrails.nl/kroningvanspanje2015

MudSweatTrails had een mooie preview gemaakt van de race, met een verhaaltje over de kanshebbers en andere toppers. Tot mijn verbazing werd ik daar ook nog genoemd, natuurlijk supergaaf! Maar zag zo al 10 namen die normaal gesproken voor mij onbereikbaar zijn voor tijden. Zo lopen er toppers mee die 2.20 op de Marathon lopen. Maar we gaan gewoon ons best doen en dan zien we het wel!

Eindelijk kon ik zelfs eens lekker slapen voor een belangrijke wedstrijd, dat viel me heel erg mee. Mijn benen voelden na de Stormloop van 2 weken geleden verrassend goed en mijn 5k-PR van vorige week stelde me gerust dat het met de vorm wel goed zat! Dus gezellig met mijn Daniëlle en Lena in de auto naar Gulpen. Het zou een behoorlijk regenachtige dag worden, maar de hele reis gelukkig lekker weer gehad. Het beloofde een mooie dag te worden!

In Gulpen aangekomen kwamen we meteen weer veel bekenden tegen. Natuurlijk de mannen van MudSweatTrails, Scarabee en het Salomon-Team en nog vele andere bekende lopers. Het was weer een en al gezelligheid. Helaas toch iets aan de late kant, dus maar korte gesprekjes. Snel nog even naar het toilet, natuurlijk begon ik de spanning al wel te voelen. Warmlopen schoot er maar een beetje bij in, misschien net een kilometertje gemaakt. Toen werden we alweer verzocht om naar de start te komen.

Daar sta je dan, tussen allemaal bekende gezichten. Gezichten waarbij tijden van 30 minuten op de 10km horen, of 4 uur op de 60km enzovoort. Geeft toch altijd weer een ontzettende kick! Eens kijken hoe lang ik ze misschien nog in het vizier kan houden. Wat lopers werden voorgesteld en nog een verhaaltje over de Trail. Leuk nieuw eindstuk met wat extra klimmen en dergelijke, mooie dag! Maar toen ging toch echt het startschot!

Hoppa, gaan we! Het eerste stukje is meteen wat klimmen, dan 2 bochten en een afdaling langs het startgebied waar je meteen keihard wordt aangemoedigd. Begon meteen goed hard!

Hier liep ik nog vlak achter Tim Pleijte en Pascal van Norden. Eerste kilometer onder de 4 minuten en dat met behoorlijk vals plat omhoog. Voelt nog goed, laat de mannen maar wel wat uitlopen, want die kan je toch niet pakken. Even later kwamen we alweer aan bij de beklimming waaraan de trail zijn naam dankt, een heuvel die door de Koning van Spanje tijdens de veldtochten door den Nederlanden gedurende de 80-jarige oorlog werd bezet. Dit gebied levert altijd hele mooie plaatjes op.

De beklimming ging erg goed, voelde me sterk, het weer was heerlijk en ik vermaakte me! Ondertussen liep ik ergens op de 10e tot de 15e plek, de toppers waren al een tijdje uit beeld, man wat ging dat hard! Ik liep in een mooie groepje met wat mensen waarmee we een beetje stuivertje wisselden op de beklimmingen en afdalingen. Tot ongeveer de 9e kilometer waar weer een nieuwe klim kwam. Bam! Benen leken ineens helemaal leeg... wat was het ook superwarm ineens. Man, wat gebeurt hier nou weer. Maar even wandelend naar boven, vorig jaar had ik het ook zwaar in het begin en kwam ik later weer op gang. Een paar lopers gingen me voorbij bij de klim en ik probeerde toch zo snel mogelijk powerwalkend ze te volgen. Hijgend als een paard kwam ik boven, kuiten voelden op zich nog goed, maar kreeg er gewoon geen kracht meer uit.

Gelukkig herstelde ik goed tijdens een stukje vlak wat erna kwam. Ademhaling weer op orde en kwam ook weer iets dichterbij de andere lopers. Tijdens de volgende afdaling ging ik er zelfs weer langs, dat voelt goed! Trip, trip, trip, korte pasjes en goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Er lagen over behoorlijke keien op het pad waar je niet over wou glijden. Maar zodra er weer een nieuwe klim kwam stond ik weer stil. Kom op nou! Gewoon je best doen, zo snel mogelijk omhoog. Hoe eerder je boven bent hoe sneller je weer kan herstellen. Daar hield ik me dan maar aan vast. 

Een lichtpuntje was wel weer de oversteek van de Gulp, een klein beekje wat in de omgeving stroomt. Daar staan altijd veel mensen die je weer wat nieuwe energie geven en natuurlijk worden er altijd leuke foto's gemaakt. Ook zorgt het voor de nodige verkoeling, die ik zeker wel kon gebruiken!

Gelukkig was het nog steeds een ontzettend mooi parkoers en kon ik nog wel genieten daarvan. Mooie vergezichten, erg toffe singletracks en natuurlijk de toffe afdalingen. Het werd steeds rustiger om me heen. Af en toe kwam ik Ivo weer tegen, die was me natuurlijk op een klim weer voorbij geraced, klimmen gaat hem nog steeds erg goed af. Maar vlak kon ik weer wat inlopen. Verder lag het allemaal behoorlijk veel uit elkaar.

Toen het opeens weer een beetje begon te lopen wist ik dat ik het zwaarste deel gehad had. Het tweede deel van de trail had veel minder steile klimmen gelukkig. Ik haalde Ivo toen voor een laatste keer in en begon weer wat meer tempo te maken. Tot mijn verbazing ging dit best goed, weer wat kilometers onder de 4 minuten en zelfs wat klimmetjes gingen nog hardlopend. Ik moest vaak denken aan vorig jaar waar het ook op ongeveer dezelfde manier ging. Misschien kwam het dan toch nog goed. Wel merkte ik dat ik in het eerste deel toch al ontzettend veel gegeven had, na 30km kreeg ik wat last van kramp in mijn middenrif, wat je best goed voelde en hierdoor moest ik weer even wat gas loslaten. 

Het was echt hard werken geblazen wou ik mijn tempo een beetje erin houden. Maar dat mag ook wel, daarvoor ben ik hier en ik laat me niet kisten! Maar weer even een gelletje erin en de laatste 5km moet ik toch ook makkelijk kunnen lopen. Het eind kwam deze keer met een knal! 2x de Gulpenberg op, via kleine trappetjes en weer wat steile klimmen. Hier toch maar weer even wandelen, mijn hemel wat een trail! Mooi klein paadje met behoorlijk wat obstakels, huh, obstakels? Ja, er staan ineens allemaal schapen op het pad. Jongens, aan de kant! Gelukkig schoten ze vlak voordat ik er was ineens het gras op. Voelde me wel een beetje schuldig, erg leuke beestjes natuurlijk, maar kon ze vandaag even niet aaien. Gewoon doorlopen en uitkijken dat je niet over ze heen struikelt.

Nog maar een klein stukje! In de verte hoor je de speaker al ouwehoeren, zo dichtbij! Weer een mooie afdaling op een trapje en een laatste klimmetje.

Boven aangekomen keek je alweer over het startgebied heen. Nog even een rondje door een grasveld, een laatste afdaling naar de finish en helemaal kapot aankomen! Wat was ik blij dat ik er weer was, wie verzint dit toch steeds. En waarom trap ik er steeds weer in dat ik meedoe. Dit vind toch niemand leuk!? Maar gelukkig zijn dat soort gedachten maar kort, snel daarna volgt dan toch de euforie dat ik weer een mooie prestatie heb geleverd. Dat ik alles heb gegeven en me weer helemaal uitgeleefd heb.

Mijn tijd was uiteindelijk 2.49'24 en daarmee de 12e plek behaald. Toch heel tevreden mee al ging het toch nog een seconde of 10 per kilometer langzamer dan vorig jaar. Maar met de voorgaande 2 weken in de benen is dat zeker niet gek!

Na afloop een lekker taartje gegeten en natuurlijk een lekker glas alcoholvrije Erdinger. Dat ging er goed in. De anderen natuurlijk gesproken en prachtige verhalen gehoord. Wat had iedereen super gelopen vandaag. Tim Pleijte een prachtige 2e plek met 2.25, wat een tempo!!! 11 minuten voor de nummer 3 Pascal van Norden die ook een erg sterke race liep en 2 weken geleden nog Limburgs Zwaarste 60km had gelopen. Pim Molenaar daar weer vlak achter op een mooie 5e plek, wat een helden allemaal!

Al met al was het weer een super geslaagde dag, fantastisch georganiseerd en een prachtig parkoers. Volgend jaar zeker weer!!!